relay نوع خاصی از گروه است: ترافیک از همه اعضا به ترتیب می‌گذرد و زنجیره ارسال می‌سازد. انگیزه کلاسیک: نود «ترانزیت» کم‌تأخیر به نود «فرود» با IP تمیز رله می‌کند - سرعت و کیفیت خروجی با هم.

پیکربندی

proxy-groups:
  - name: "Chain"
    type: relay
    proxies:
      - "Transit-Nearby"   # پرش اول: نزدیک شما
      - "Landing-US"       # پرش آخر: تعیین‌کننده IP خروجی

rules:
  - DOMAIN-SUFFIX,target-site.com,Chain

ترتیب همان مسیر است: شما ← Transit-Nearby ← Landing-US ← سایت. سایت IP نود فرود را می‌بیند.

واقعیت‌ها پیش از استفاده

  • تأخیرها جمع می‌شوند: تأخیر زنجیره ≈ مجموع پرش‌ها. سقف عملی دو پرش است.
  • شکنندگی ضرب می‌شود: مرگ هر پرش کل زنجیره را می‌کشد؛ relay نه health-check دارد نه failover.
  • هر پرش باید بتواند جلوتر بفرستد: اعضا فقط نودهای مشخص (نه گروه url-test)، و UDP در همه پرش‌ها باید پشتیبانی شود.
  • نودهای ارائه‌دهنده با برچسب «ترانزیت/تونل» خودشان درونی رله می‌کنند - رویشان معمولاً relay لازم نیست. relay دستی بیشتر برای ترکیب سرورهای شخصی است.

سناریوهای نوعی

  1. محافظت از سرور فرود: IP فرود هرگز به شبکه محلی شما نمایانده نمی‌شود - پرش ترانزیت جلوی آن است.
  2. بهینه‌سازی مسیر: وقتی مسیر مستقیم تا فرود پرافت است، ترانزیتی با خط مرغوب روی‌هم‌رفته سریع‌تر است.
  3. خروجی ثابت برای کارها: سرویس‌هایی که یک IP ثابت تمیز می‌خواهند (کد تأیید، کنترل ریسک سخت‌گیر) - جلو را عوض کنید، فرود ثابت بماند.

تأیید زنجیره

با زنجیره فعال، سرویس نمایش IP باید آدرس پرش آخر را بدهد؛ در Connections ستون Chains مقدار Chain را نشان می‌دهد. اثبات فعال بودن پرش میانی: تماشای اتصال‌ها روی سرور ترانزیت (در سناریوی شخصی).

نکته: relay قابلیتی است برای «دقیقاً می‌دانم چه می‌خواهم». اگر فقط پایداری می‌خواهید، گروه fallback بسیار ارزان‌تر از نگهداری زنجیره است.